یادم باشد :

 حرفی نزنم که دلی بلرزد و خطی ننویسم که کسی را آزار دهد ،

یادم باشد :

 که روز و روزگار خوش است و تنها دل من است که دل نیست ،

یادم باشد :

 جواب کینه را با کمتر از مهر و جواب دو رنگی را با کمتر از صداقت ندهم ،

یادم باشد :

 باید در برابر فریاد ها سکوت کنم و برای سیاهی ها نور بپاشم ،

یادم باشد :

 از چشمه ، درس خروش بگیرم و از آسمان ، درس پاک زیستن،

یادم باشد:

 سنگ خیلی تنهاست، باید با او هم لطیف رفتار کنم مبادا دل تنگش بشکند ،

یادم باشد:

 برای درس گرفتن و درس دادن به دنیا آمده ام نه برای تکرار اشتباهات گذشته !

یادم باشد :

هر گاه ارزش زندگی یادم رفت در چشمان حیوان بی زبانی که به سوی

قربانگاه می رود زل بزنم تا به مفهوم بودن پی ببرم ...

یادم باشد :

 می توان با گوش سپردن به آواز شبانه دوره گردی که از سازش عشق

می بارد به اسرار عشق پی برد و زنده شد !

یادم باشد :

 گره تنهایی و دلتنگی هر کسی فقط به دست خودش باز می شود ،

یادم باشد:

هیچگاه لرزیدن دلم را پنهان نکنم تا تنها نمانم ...

            و یادمان باشد هیچگاه از راستی نترسیم

سلام ، از تمام عزیزان مهربونم ممنونم که قدم رو چشم من

 گذاشتن و تبریک گفتن

خیلی خوشحالم کردید نازنینانم

امیدوارم همیشه سلامت باشید و شاد و عمر با عزت

داشته باشید و قلبی مالامال

از مهربونی و خوشی

منم براتون کیک تولد آوردم

نوش جونتوننننننننننننننن

امیدوارم که به بزرگی خودتون ببخشید دیر شد آخه گفتم

کیک آب میشه زود بزارم  

بازم از همتون ممنونم به خدا خیلی خوشحالم کردید

تازه سهمتون رو هم جدا گذاشتم که دعواتون نشه  بفرمایید

۲۳ بهمن تولد من و آتنای گلمه خوشحال

 میشم با هم جشنی دوستانه داشته باشیم .

 مهمون این جشن کوچیک ما باشید

آتنای عزیزم

تولدت

 مبارک

تولـــــد خــــودم هــم مبارک

این شعر زیبا از شاعر گرانقدر (( قیصر امین پور )) را بنا به
درخواست سابوی عزیزم نوشتم امیدوارم از خواندنش لذت ببرد

دردهای من جامه نیستند تا ز تن درآورم

چامه و چکامه نیستند تا به رشتۀ سخن  درآورم

نعره نیستند تا ز نای جان برآورم

دردهای من نگفتنی ، دردهای من نگفتنی است

دردهای من گر چه مثل دردهای مردم زمانه نیست

درد مردم زمانه است

مردمی که کفش هایشان درد می کند

مردمی که چین پوستینشان

مردمی که رنگ روی آستینشان

مردمی که نامهایشان

جلوه کهنه شناسنامه هایشان

درد می کند

من ولی تمام استخوان بودنم

لحظه های سادۀ سرودنم

درد می کند

اغنای روح من ، شاخه های خستۀ غرور من

تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است

کتف گریه های بی بهانه ام، بازوان حس شاعرانه ام

زخم خورده است

دردهای پوستی کجا ، دردهای دوستی کجا

این سماجت عجیب، پافشاری شگفت دردهاست

دردهای آشنا، دردهای بوی عشق ، دردهای خانگی

دردهای کهنۀ لجوج

اولین قلم ، حرف درد را در دلم نوشته است

دست سرنوشت، خون درد را با گلم سرشته است

پس چگونه این سرشت ناگزیر خویش را رها کنم

درد رنگ و بوی غنچۀ دل است پس چگونه من

رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم

دفتر مرا ، دست درد می زند ورق

شعر تازۀ مرا درد گفته است، درد هم شنفته است

پس در این میانه از چه حرف نیست

درد، نام دیگر من است

من چگونه خویش را صدا کنم

من چگونه خویش را صدا کنم

 « شعر از : قیصر امین پور »