گل به گل ، سنگ به سنگ ، این دشت ! ... یادگاران تواند

رفته ای واینک ... هر سبزه و سنگ در تمام دل دشت .... سوگواران تواند

در دلم آرزوی آمدنت می میرد

رفته ای و اینک، اما آیا باز می گردی ؟

چه تمنای محال ! گریه ام می گیرد

چه شبی بود و چه روز سردی

با شبان رازی بود ... روزها شوری داشت

ما پرستوها را ... از سر شاخه به بانک هی هی ... می پراندیم در آغوش فضا

ما قناری ها را... از درون قفس سرد رها می کردیم

آرزو می کردم .. دشت ، سرشار ز سرسبزی رویاها را

من گمان می کردم ...

دوستی همچون سروی سرسبز... چهار فصلش همه آراستگی ست

من چه می دانستم ! هیبت باد زمستانی هست

سبزه می پژمرد از بی آبی.... سبزه یخ میزد از سردی دل

من چه می دانستم!.... دل هر کس دل نیست

قلب ها از آهن و سنگ ... قلب ها بی خبر از عاطفه اند

از دلم رست گیاهی سرسبز

سر برآورده درختی شدو نیرو بگرفت

برگ برگردون بود  ... این گیاه سرسبز

این برآورده درخت اندوه .. حامل مهر تو بود

و چه رویایی بود !!! که تبه گشت و گذشت

وچه پیوند صمیمیت ها ... که به آسانی یک رشته گسست

چه امیدی ، چه امید ! چه نهالی که نشاندم من و بی بر گردید

دل من می سوزد ... که قناری ها را پر بستند

که پر پاک پرستوها را بشکستند

و کبوترها را ... آه ! کبوترها را

چه امید عظیمی به بحث انجامید

رفته ای و اینک ، اما آیا ؟

باز می گردی ؟

چه تمنای محال !!! .. گریه ام می گیرد ...

چشمانم را به این خیابان ساکت و بی انتها دوخته ام
من هنوز منتظر آن رهگذرم ،
اویی که چون گذر آب روان از چشمانم جاری شد
و بذر غم را به رگهایم پاشید
در این سکوت سرد باد با درختان هم آوا زوزه می کشد
آسمان نیز رنگ ماتم گرفته است
گاه دیگر بغض خاکستریش را می شکند و چون باران سیل آسا اشک میریزد
برگها زجه میزنند
گویی آنها با نگاه پریشان وهم غروبی را می نگرند
آنها می دانند که قلب من تنها به امید او می تپد
ولی من هنوز اشک را با خود زندانی کرده ام
و این خیابان بی انتها با صدایی  غمگین مرا به امید می خواند
و من هنوز با هزاران امید به آن سر ناپیدای خیابان می نگرم
کاش لحظه ای باز آمدنت را از دور دست ها ببینم.