عید نوروز بر همه مبارک باد

امیدوارم سال نو سالی همراه با بهترین ها برای

شما عزیزان باشد

حالیا معجزه باران را باور کن

و سخاوت را در چشم چمن زار ببین

و محبت را در روح نسیم

که در این کوچه تنگ

با همین دست تهی

روز میلاد اقاقیها را جشن می گیرد

خاک جان یافته است

تو چرا سنگ شدی

تو چرا این همه دلتنگ شدی

باز کن پنجره ها را

      و بهاران را باور کن

چه زيباست واژه ي تنهايي
آنجا كه زير درخت گيلاس دفترچه ي خاطرات را مرور ميكني
و با نگاهي به هر برگه ي اين دفترچه زندگي از نو آغاز مي شود
چه قدر شيرين است به تو انديشيدن
چه قدر زيباست كه با صدايي خفه از درون گريه كني
با بي صدايي از درون فرياد زني
و بگي واقعا عشق ممنوع است؟
براي چه كسي؟ اصلا چرا ممنوع است؟
چند شبيست كه خواب كوله بارش را برداشته و
از چشمان خسته ي من رفته و
جاي خودش رو به گريه هاي شبانه داده
به فريادهاي بي صدا به ناله هاي عاشقان
من از عشق بتي ساختم كه شب تا سپيده ي سحر
تا آن لحظه ي كه ماه در آسمان خودنمايي ميكندمشغول عبادتم
و به اين عشق وجودي مي بالم
كه دوست داشتن واقعا زيباست

قايق تنهاييم را به درياي خروشان دلت انداختم
كاغذي بود و سبك
واژگون شد ناگهان در آب رفت
قايق صداقتم از سنگ بود
غرق شد با من در اعماق دلت در خواب رفت.
اينك اما
قايقي ميسازم از جنس حباب
قايقم را ميفرستم روي آب
قايقم گرچه حبابي بيش نيست
آرزوهاي محالم را در آن بنهاده ام
فكر ويران كردنش در خواب كن
من تو را آري
به دست سرد گورستان غمها داده ام

از باده ی نیست سرخوشم ، سرخوش و مست
بیزارم و دلشکسته، از هر چه که هست
من هست به نیست دادم، افسوس که نیست
در حسرت هست پشت من پاک شکست

ای آسمان ! باور مکن ، کاین پیکره محزون منم
من نیستم ! من نیستم
رفت عمر من ، از دست من
این عمر مست و پست من
یک عمر با بخت بدش بگریستم ، بگریستم
لیک عمر پای اندرگلم
باری نپرسید از دلم 
من چیستم ؟ من کیستم؟

           در تلاطم دریای ذهنم گم شده ام ،به کجا می بری مرا؟

                به کجا می کشی مرا؟افسارم به دست توست ،

       به دنبالت می گردم در کویری که برای اولین بار لمسش می کنم ،

              دست هایم را بروی زمینت می کشانم در کویرت ،

                     اولین تجربه ی با تو بودن در تو بودن ،

               احساس زیبایی که در راهی مستقیم و پر پیچ و خم

                       را به دنبالت گشته ام حس میکنم ،

                    تورا نه در هیچ که در همه جا پیدا کرده ام ،

                  هیچ صدایی مرا به تو نکشاند جز سکوت کویرت ،

                در امتداد همان جاده ایی که به خورشید ختم می شد ،

       در انتهای زیبایی بی رنگت در کویر ،هیچ گاه در خود فکر نمی کردم

               که بیابمت و از درون فریاد بزنم خدایا به تو رسیدم ،

             آخر در همین کوره راه در همین جلوه های رنگارنگ ساده

            تو را دیدم ،خدایم ! من تو را دیدم

دلم گرفت از اين روزا از اين روزاي بي نشون
از اين همه در به دري از گردش چرخ زمون
دلم گرفت از آدما از آدماي نامهربون
از اين مترسك هاي پست از همدلای بی هم زبون
تو هم كه بي صدا شدي آهاي خداي آسمون

 آهاي خداي عاشقان
تويي فقط دل خوشيمون
آره دلم خيلي پره از غماي رنگابه رنگ

از جمله ي دوستت دارم دروغاي خيلي قشنگ
دلم گرفت از اين روزا از آدماي مهربون
از تو كه با ما نبودي از اون خداي آسمون

از اون خداي آسمون

چه کسی خواهد دید،

                                           مردنم را بی تو ؟؟

بی تو مردم ،مردم.

و تکان دادن سر را

                                                            ـ افسوس !

                                                                                  کاشکی می دیدم...

از جدا شدن نوشتی رو تن زخمی هر برگ

گریه کردم و نوشتم ... نازنینم یا تو یا مرگ

به تو گفتم باورم کن ... میان این همه دیوار

تو با خنده ای نوشتی ... هم نفس خدانگهدار

بنویس مهلت موندن یه نفس بود

سهم من از همه دنیا یه قفس بود

بنویس که خیلی وقته واسه تو گریه نکردم

سر رو شونه هات نذاشتم

 مثل دستات سرد سردم

من که تو بن بست غربت

زخمی از آوار پاییز

فکر چشمای تو بودم

با دلی از گریه لبریز

شب عاشقونۀ من که حروم شد

مهلت بودن با تو که تموم شد

ندونستم باید از تو می گذشتم

وقتی از غربت چشمات می نوشتم

ما چون ز دری پای کشیدیم ، کشیدیم

امید ز هر کس که بریدیم ، بریدیم

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند

از گوشه ی بامی که پریدیم ، پریدیم

آرزویم اینست...

نتراود اشک در چشم تو هرگز مگر از شوق زیاد...

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز...

و به اندازه ی هر روز تو عاشق باشی...

عاشق آنکه تو را می خواهد...

و به لبخند تو از خویش رها می گردد...

و تو را دوست بدارد به همان اندازه.

دلم تنگ است

نگاهم خیس و بارانیست

آسمان دلم امشب چه تماشاییست

همنشین این دل خسته امشب جز غم کیست؟؟؟

منم با یه کوله بار غم

منم با یک دل شکسته

این منم، من تنها و سرگردان

این منم، من با یک دل نازکتر از شیشه

یه دل ترک خورده که هر آن امکان فرو ریختنش هست

این منم ، من با یک فریاد خاموش

این منم با یک سکوت سرد و سنگین

جسمم خسته، روحم اسیر این جسم خسته

رهایی می خواهم، رهایی از بند این تن

رها شدن از قفس تن برایم یه آرزوست

می خواهم نرده های این قفس را بشکنم

بشکنم و پرواز را تجربه کنم

پرواز، این آرزوی دورم

پرواز به سوی او که محبوب قلب رنجور من است

او که با آغوش بازش منتظر بازگشت من است

حضورش را حس می کنم

حضورش در قلب من چه زیبا و تماشاییست

دلم تنگ است، دلم تنگ است!!!

منو دریاب ای آرامش دهندۀ این روح تشنۀ من

منو دریاب ای امید این دل خستۀ من

منو دریاب که تنهاییم امشب برام عذاب آورتر از همیشه شده

می دونم که می فهمی چی میگم!!!

آخه تنهاترین تنها فقط خودتی و بس...

دوستت دارم ای تنهاترین تنهای این لحظه های بی قراریم.

 شب سردی است و من افسرده.

راه دوری است و پایی خسته.

تیرگی هست و چراغی مرده.

می کنم،تنها،از جاده عبور:

دور ماندند ز من آدم ها.

سایه ای از سر دیوار گذشت،

غمی افزود مرا بر غم ها.

فکر تاریکی و این ویرانی

بی خبر امد تا با دل من

قصه ها ساز کند پنهانی.

نیست رنگی که بگوید با من

اندکی صبر،سحر نزدیک است.

هر دم این بانگ بر آرم از دل:

وای،این شب چقدر تاریک است!

خنده ای کو که به دل انگیزم؟

قطره ای کو که به دریا ریزم؟

صخره ای کو که بدان اویزم؟

مثل این است که شب نمناک است.

دیگران را هم غم هست به دل،

غم من،لیک،غمی غمناک است.