یک شبنم، این است آن منی که از سالهای دراز از نخستین روزی

 که به خویش چشم گشوده ام،بر دوش کشیده ام.

و از گرماها و سرماها و شکست ها و پیروزی ها و سفرها و حضرها

و شادی ها و غم ها گذشتم و گذراندم و آوردم.

بعد از آن همه سالها اینک تنهای تنها و اکنون کارم سفر است

 و تنهاترین مسافرم.

در زیر بار کوله باری سنگین تر از این تنهایی و سفر،

پشتم خم گردیده و استخوان های قلبم به درد آمده است.

و می روم و راه طولانی لحظه ها در پیش رویم تا افق کشیده شده است

و از هر منزلی تا منزل دوردست دیگر لحظه ای است.

و اینچنین من باید صدهزار، میلیون ها لحظه را طی کنم تا برسم

به یک روز یا یک شب...

 روزی از روزها، شبی از شبها، خواهم افتاد و خواهم مرد....

 اما می خواهم هر چه بیشتر بروم، تا هرچه دورتر بیفتم،

 تا هر چه دیرتر بیفتم...

هر چه دیرتر و دورتر بمیرم.

نمی خواهم حتی یک گام یا یک لحظه، پیش از آنکه می توانسته ام

 بروم، بمانم، افتاده و جان داده باشم.

دوست دارم به یاری این سفر از این منزل از این لحظه ها و

 از این خاطرات هر چه دورتر و دیرتر بروم و بمیرم، همین...

  محبت ره به دل دادن صفای سینه می خواهد

                              به یاد یکدگر بودن دلی بی کینه می خواهد

                               اگر دورم ز دیدارت دلیل بی وفایی نیست

                              وفا آنست که نامت را همیشه برزبان دارم

                                                     وفا آنست که نامت را نهانی زیر لب دارم

می دانم روزی با تن خسته و خیس،

سوار بر قطرات درشت باران بر ناودان های

چشمم فرود می آیی ،در میان انبوه مژگانم میزبان

خواهم بود و در آن لحظه چشمانم

را برای همیشه می بندم تا دیگر دوریت را حس نکنم

     برای من بمون امروز و فردا، تا همیشه         

     چراغ زندگی بی عشق تو، روشن نمیشه     

                                                    تمام عاشقیمو به پای تو می ریزم

                                                 تو دنیا حرف عشقه که می مونه عزیزم

     برای من بمون تا برای تو بمیرم

     بگیر نبض دلم رو تا من آروم بگیرم

                                               من از چشمات می خونم که خیلی مهربونی

                                                   می خوام تا روز رفتن کنار من بمونی

                      HAPYY      

                             VALENTINE                                        

قلبم شکسته است برایش دعا کنید

 فکری به حال این درد آشنا کنید

 زخم خورده است ز دستان روزگار انصاف نیست

 که دست دلم رها کنید

 آن زخم های کهنه فراموش می شوند

 با زخم های تازه من خوب تا کنید

 محتاج یک نگاه بدون کنا یه ام

با یک نگاه درد دلم را دوا کنید

خسته ام از این کویر... این کویر کور و پیر
این هبوط بی دلیل ...این سقوط ناگزیر

خدایا....!!

       من در کلبه ی فقیرانه ی خود چیزی را دارم

                                                                          که تو در عرش کبریایی خود نداری

                                                        من چون تویی دارم

                                                        و تو چون خود نداری

ای سرچشمه ی محبت

ای عشق واقعی

تو را غايب ناميده اند، چون «ظاهر» نيستي، نه اينكه «حاضر» نباشي.

«غيبت» به معناي «حاضرنبودن»، تهمت ناروائي است كه به تو زده اند و

آنان كه بر اين پندارند، فرق ميان «ظهور» و «حضور» را نمي دانند،

 آمدنت كه در انتظار آنيم به معناي «ظهور» است،

 نه «حضور» و دلشدگانت كه هر صبح و شام تو را مي خوانند،

ظهورت را از خدا مي طلبند نه حضورت را. وقتي ظاهر مي شوي،

همه انگشت حيرت به دندان مي گزند با تعجب مي گويند

كه تو را پيش از اين هم ديده اند. و راست مي گويند،

چرا كه تو در ميان مائي، زيرا امام مائي.

جمعه كه از راه مي رسد، صاحبدلان «دل» از دست مي دهند و قرار از كف مي نهند

 و قافله دل هاي بي قرار روي به قبله مي كنند و آمدنت را به انتظار مي نشينند...

و اينك اي قبله هر قافله و اي «شبروان را مشعله»،

در آستانه آدينه اي ديگر با دلدادگان ديگري از خيل

منتظرانت سرود انتظار را زمزمه مي كنيم.

گر نيايي...

«گر نيايي فقير مي ميرم»

مثل دنيا حقير مي ميرم

چون كبوتر كه در قفس حبس است

تك و تنها اسير مي ميرم

اي شكوه ترنم باران

در فراقت كوير مي ميرم

توي شهر دلم زمين لرزه است

زير آوار پير مي ميرم

بي تو زجرآور است جان كندن!

واي بر من؛ چه دير مي ميرم!

تو بيا، مي خورم قسم به خدا

چون بگويي بمير، مي ميرم

«مهديا» اي تمام هستي من

گر نيايي فقير مي ميرم

از این عشق به هر عشق جهان می خندم***هر که آرد سخن عشق به آن می خندم

روزی از عشق دلم سوخت که خاکستر شد***بعد از این سوز به هر سوز جهان می خندم

      دل سوخته تر از همه ی سوختگانم

        از جمع پراکنده ی رندان جهانم

در دهنه بازیگری کهنه ی دنیا

عشق است قمار و من بازیگر آنم

                                                                                         با آنکه همه باخته در بازی عشقم

                                                                                        بازنده ترین هست در این جمع نشانم

ای عشق از تو است به کامم

دل سوخت"تن سوخت"من ماندم و نامم

      عمریست که می بازم و یک برد ندارم

      اما چه کنم عاشق این کهنه قمارم

ای دوست مزن زخم زبان جای نصیحت

بگذار ببارد به سرم سنگ مصیبت

                                                                                   من زنده از این جرمم و بگذشته مجازات

                                                                                   مرگست مرا گر بزنم حرف ندامت

باید که ببازم با درد بسازم

در مذهب رندان این است نمازم

        من دربدر عشقم و رسوای جهانم

       چون سایه به دنبال سر عشق روانم

                                                                                    دل سوخته تر از همه ی سوختگانم

                                                                                    از جمع پراکنده ی رندان جهانم

خدایا قلب من غمگینه امشب***دلم چون لاله خونین امشب

نمی دونم چرا دست زمونه***گل عمر منو می چینه امشب

دلم گنجینه ی غم های بسیار***وجودم خسته از تکرار و تکرار

دل من دیگه از جبر زمونه *** شده از زندگی بیزار و بیزار

 جمعه ای دیگر گذشت مهدی نیامد

دوستان گلم سلام

*مژده *********** مژده*

وبلاگ جدید درست کردم

حتماً ببینید

*شمیم عشق*

http://shamimeheshgh.blogfa.com/

نظرهای زیباتون را هم برام بذارید که

اگه کم و کاستی داره درستش کنم

خوشحالم میکنید.