عباس هنگامی با خدا دست داد

                                      که هر دو دستش را از دست داد

السلام علیک یا قمر بنی هاشم

 سلام بر حسین؛ سلام بر تو مولایم و بر فرشتگانی که در اطراف بارگاه تو جمع

 شده اند تا برای زیارت بر آستانت وارد شوند...

 سلام بر حسین؛ من به سویت آمده ام، غمین و تنها و امیدوارم تا در درگاه تو،

 رستگار گردم و از برکت وجودت، از حرمت نامت، از شهد تولّایت و از دریای

 مهربا نی ات که با آن خو گرفته ام، روایت کنم....

 سلام بر حسین؛ سلامی از من که غمین و سوگوارم در مصیبت تو و اشک از غم

 ستمی که بر تو روا شد، بر دیدگانم جاری است و همواره بر تو شیفته ام و

 فروتن؛ 

 سلام بر حسین....

              دیدن کربلای تو اگه یه روزی پا بده

                                               به حق عشقت یا حسین حاجتمو خدا میده

دیباچه ی عشق و عاشقی باز شود*** دلها همه آماده ی پرواز شود

 با بوی محرم الحرام تو حسین ***  ایام عزا و غصه آغاز شود

یا ابا عبدالله

ایام سوگواری آقا اما م حسین (ع) فرا رسید و بار دیگر داغ دل عاشقانش 

را تازه کرد. ماه محرم، ماه خون ، ماه قیام ، ماه به یاد آوردن جانگدازترین

خاطره های تلخ کربلاست. کاش حداقل با یاد آوری این همه رشادت های

امام حسین و یارانش اندکی به خود می آمدیم و می فهمیدیم که امام

حسین و امثال ایشون به خاطر ما جنگیدند تا امثال من و شما توی آسایش

باشیم.... تا حرمتامون حفظ بشه.... تا با سربلندی زندگی کنیم.....

اما افسوس که ما خودمونو تو تجملات زندگی گم کردیم و حرمتها رو از

بین بردیم!!! ما فراموش کردیم انسانیم و فراموش کردیم انسانیت رو....

چه راحت دل می شکنیم!!! راحت ریا می کنیم!!! به هم دروغ می گیم!!!

انسانیتمونو پشت نقاب پنهون کردیم !!!! حیف و دریغ!!!! افسوس!!!!!!!!!!

عاشورای حسینی را از یاد بردیم!!!!!! حماسه ی خونین کربلا را از یاد

بردیم!!!!!!! دلامون دیگه حسینی نیست!!!! عشقامون دیگه واقعی نیست!!!!

همش شده فریب و نیرنگ!!!! نمی دونم.... شاید نباید این حرفارو می زدم...

اما چه کنم دلتنگم.... دلم از دست آدما خیلی گرفته.... شاید با گفتن این

حرفا بخوام خودمو سبک کنم!!!! نمی دونم...... نمی دونم!!!!!!!

   *ایام سوگواری آقا ابا عبدالله الحسین را به همه ی عاشقان راستینش*

*تسلیت می گویم.*

***اَلسّلامُ عَلیکَ یا اَبا عَبدِاللهِ الحُسَین***

*قیامت بی حسین غوغا ندارد*

*شفاعت بی حسین معنا ندارد*

*حسینی باش که در محشر نگویند*

*چرا پرونده ات امضا ندارد؟؟؟*

گردونۀ شب آرام آرام پیش می آید و همه جا را در تاریکی و خاموشی می برد.

شب را دوست دارم ، شب را می پرستم...

 شب سکوت است و آرامش ، دنیا دنیای دیگری است.

همراه نسیم شب به آسمانها پرواز می کنم.

هیچ کس خلوتم را برهم نمی زند... نه حرفی،نه حدیثی،نه ترحمی و نه نگاهی.

در خاموشی عمیق شب، که قلبم و خداوند است...

نغمۀ دلپذیر و خوش آهنگی را می شنوم که از سرچشمۀ تقدیر برمی خیزد...

آشفته و جسور از پشت پنجره به آسمان خیره می شوم...

و در برابر ستارگان زانو بر زمین می نهم...

تا به سرود مقدس روشنایی ، گوش فرا دهم که اختران می خوانند.

و آرام پا بر دیدگان من می گذارند.

می پرسم آیا آمده ای تا درون قلب من جا کنی و فروغی در روح من بتابانی؟

ناگهان شهابی آبی رنگ از مهتاب جدا می شود و بر پیشانی خاموش من

می لغزد...

و سبک روح با چشمانی پر از حسرت و آرزو به مهتاب خیره می شوم.

او مرا می خواند و می بیند و می گوید: حتما به تنهایی من گریه می کنی؟

چقدر دلم غمگین و دردمند است؟؟؟؟؟

به اختران درخشان می گویم: نازنینان مرا امشب نور باران کنید.

اما افسوس خیلی زود از کنار افق ابرهای شوم به راه می افتند...

 آری تنهایی غم انگیزترین واژه ایست که لحظه به لحظۀ عمرم را با او

 سپری کرده ام.

در تمام شب، چراغی نیست و ماه در وسعت بی انتهای آسمان خویش تنهاست...

و قلب من نیز چون شبهای بی ستاره تنهاترین تنهاست.

در این شبهای غم انگیز تنهایی و بی قراری...

 که من با ماه این مونس و ناظر شب زنده داریهای خویش نجواها دارم...

کجاست آن اهل دلی که شبی را با دل سوختۀ ما به صبح رساند....

و بزم و شادی را به یکباره با تمام حلاوت و شیرینی به وجودم سرازیر کند....

تا آسمان خزان زدۀ نفسهایم را به دشتی از شقایقهای همیشه بهار گره بزند...

و من همچنان در انتظار ملکۀ سرزمین دل ...

 تا مرا همراه خود به فراسوی ماه ، به بزم ستارگان ببرد....

تا کویر دلم را نوید طراوت و سرسبزی دهد.

اما باز دلم تنهاست و دوست دارم برایش بنویسم...

چون پر از دردم ، پر از رنج و نامرادیهای زمانه....

پر از دغدغه های روزگار!!!

تمام شعرها و نوشته های این وبلاگ را تقدیم به کسی می کنم که به من در ساختن این

وبلاگ زیبا کمک فراوانی کرد...

و از هیچ کمکی برای من در زیباتر کردن وبلاگ کم نذاشت و همین جا از او خیلی تشکر

 می کنم ...هر چند که می دانم این قدردانی کوچیکیه و نمی تونم تمام زحمتاشو جبران

 کنم ... اما امید آن دارم که از من حقیر قبول کنه با تمام احساس محبت خالصانم که

نسبت بهش دارم... 

برایش آرزوی سلامتی و خوشبختی دارم . دوست عزیزم موفق و موید باشی در پناه

ایزد یکتا.

خدا همه ی زبان های دنیا را می داند...به ویژه زبان سکوت را...زبان دل را...این زبان" زبان عشق است.

زندگی حقیقی در عشق خدا و مهر به موجودات ریشه دارد...بر خاک تواضع می روید و میوه اش

 معرفت الهی است.

در هر نفس...خدا را به یاد آورید و با عشق و احترام زندگی کنید...آنگاه به قله های عشق الهی

خواهید رسید.

بی خانمانم و بی پناه...تنها و خسته...اما خدا را دارم و عشق او مرا لبریز می کند و کسی غنی تر

 از من نیست.

 ای کاش بی هیچ کلامی ...با هم همراه می شدیم. 

 و دست به دست پرستوهای مهاجر تا فراسوی ناکجا آباد زندگی پرواز می کردیم.

 ای کاش با طنین آوای ملکوتی اذان ذره ای دلهایمان می لرزید.

 دستهایمان را بلند می کردیم...

 و در پیشگاه  معشوق همیشه جاودان ...طلب عمر و نیاز می کردیم.

 ای کاش به جای اینکه در برابر گریه های کودکی مظلوم... انگشت تعجب و حیرت

 به دهان بگیریم...!

 ذره ای عشق...قطره ای مهربانی...و کمی محبت و عاطفه...

 در دستهایمان می گذاشتیم و تقدیمش می کردیم.

 ای کاش همان تکه نانی را که داشتیم با هم قسمت می کردیم.

 سهمی از آن تو و سهمی برای من.

 ای کاش یکدیگر را دوست داشتیم...

 و به جای سالهای دور از هم...در برابر لحظه ای جدایی تاب نمی آوردیم

 ای کاش زمانی که باران می بارید...

 قطره های باران ...دلهای مسدود شده و غبار گرفته مان را جلا می داد...

 و به وسعت آسمان آبی آن را پاک و روشن می کرد!!!

 تو آشناترین برای من بودی و تنها بادۀ عشقم که از جام نگاهت سیراب می شدم.

 دریغ که در یک غروب بی انتها بار سفر بستی و رفتی. 

 خاطراتمان را  در کوله بارت گذاشتی و عزم سفر کردی.

 هر چه نگاهت کردم...هر چه صدایت کردم...هر چه فریاد کشیدم....

 هر چه بر سر و سینه کوفتم و نامت را با هزار آرزو بر زبان آوردم...خاموش

 نگاهم کردی و رفتی. 

 آن روز غنچه های بغض در گلویم شکفت و آسمان ابری چشمانم بارانی شد.

 آنروز پر زدی و رفتی و پیش از آنکه تو را ببویم در میان نگاه مبهوتم پرپر

 شدی...

 و غمی به وسعت دریا در وجودم طوفانی شد.

 شاید یک روز وقتی که من تنها در دشت غروب...آفتاب را تماشا می کنم...

 از پشت تپه ها با یک سبد پر از یاس و نرگس پیدا شوی...

 بیایی و به سبزه های دشت شوق شکفتن دهی.

 من هر شب دعا می کنم که تو هرچه زودتر از مهمانی فرشتگان خدا باز گردی.

 من هر روز صدای گامهیت را می شنوم... که از آسمانها می آیی و در محراب

 گلها...نماز صداقت می خوانی.

 و می بینم اطلس ها و مریم ها را که در این نماز به معصومیت اشکهای تو اقتدا

 می کنند.

 ای کاش بیایی...نه برای پرندگان رها شده از قفس غربت...بلکه برای دل تنها و

 عریان من!!!

خسته از نبودن تو *** پرم از خاطره هامون

بگو یادته هنوزم *** قصه هامون زیر بارون

با تو پر بودم از آواز *** بی تو خالی از ترانه

بیا تا آروم بگیرن *** گریه های بی بهانه

تو بی نهایت شب *** وقتی نگاهت می خندید

چشمای خیرۀ من *** اندوهتو نمی دید

چرا غریبه بودم *** با غربت نگاهت

تصویرمو ندیدم *** تو چشم بی گناهت

 کاشکی برای قلبت *** یه آسمون می ساختم

                   و عشق هدیه ایست جاودانی!!!  

و من چه عاجزانه افق های طلایی نگاهت  را با هزار تمنا جستجو می کنم...

و قصه تنهایی را در آسمان آبی نگاهت در میان می گذارم.

نسیم اشکی که در نگاهت موج می زد،بارانی از عشق بود برای باغ رویاهایم، و دلم چه  

بی قرار برای نگاه عاشقت می تپد.

در دل شب های تاریک وجودم به جستجوی روشنایی شمع وجودت می گردم.

به آفتاب گردانی می مانم که هر صبح به امید وجود تو سر از خواب برمی آرد.

و خوب می دانم بی تو گلبرگهای نازک وجودم را باد سرد خزان درهم فرو می ریزد...

و جوانه های ناشکفته امیدم به دور از تو می خشکند.

اما با این اوصاف می دانم،قلبم کوچک تر از  آنی است که ظرفیت خوبی های

 تو را داشته باشد.

اما در سکوت پر از فریاد خود می گریم و می گویم ...با همین قلب کوچکم...

به وسعت تمام خوبی ها و سادگی هایت دوستت دارم.