زندگی چون گل سرخی است...پر از عطر ...

 پر از خار...پر از برگ لطیف...

یادمان باشد که اگر گل چیدیم...عطر و خار و برگ

همه همسایه دیوار به دیوار همند.

زندگی بدون عشق چون سراب تهیست...

در عشق زندگی کنید...

عشق بورزید و جویای عشق باشید...

آنگاه زندگی شما به واحه ای خرم در دشت های

خشک مبدل می شود.

   عشق کنار هم ایستادن زیر باران نیست...

   عشق اینست که یکی برای دیگری چتری شودو دیگری هرگز

   نفهمد که چرا خیس نشد؟؟؟

       چنان دل کندم از دنیا    که شکلم شکل تنهاییست

           ببین مرگ مرا در خود***که مرگ من تماشاییست

                                                            مرا در اوج می خواهی***تماشا کن تماشا کن

           دروغین بودم از دیروز***مرا امروز حاشا کن

                                                         در این دنیا که حتی ابر هم***نمی گرید به حال من    

          همه از من گریزانند*** تو هم بگریز از این تنها

                                                           فقط اسمی به جا مانده***از آنچه بودم و هستم

          دلم چون دفتر خالیست***قلم خشکیده در دستم

                                                           گره افتاده در کارم***به خود کرده گرفتارم

          به جز در خود فرو رفتن***چه راهی پیش رو دارم

                                                           رفیقان یک به یک رفتند***مرا با خود رها کردند

          همه خود درد من بودند***گمان کردم که همدردند

                                                            شگفتا از عزیزانی***که هم آواز من بودند

                                     به سوی اوج ویرانی***پل پرواز من بودند 

                      بی تو طوفانزده ی دشت جنونم....

                                                                               صید افتاده به خونم

                                    تو چسان می گذری غافل از اندوه درونم

                                        بی من از شهر سفر کردی و رفتی

                                        بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

                                 قطره ای اشک فرو ریخت به چشمان سیاهم

                                 تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم ((تو ندیدی))

                                        نگهت هیچ نیافتاد به راهی که گذشتم

                                        چون در خانه ببستم...دگر از پای نشستم

                                 گوییا زلزله آمد...گوییا خانه فرو ریخت سر من

                                        بی تو من در همه شهر غریبم

                                  بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی

                                       بر نخیزد دگر از مرغک پربسته نوایی

                                   تو همه بود و نبودی....تو همه شعر و سرودی

                                        چه گریزم زبر من.....که زکویت نگریزم

                                    گر بمیرم ز غم دل.... به تو هرگز نستیزم

                                          من و یک لحظه جدایی....

                                                                         نتوانم....نتوانم

                                           بی تو من زنده نمانم

آری آغاز عشق است"تنها نشانه ی جاودان این جهان

واژه ای خاص که آفریده شده تا وجود آدمی را برای ابد تسخیر سازد.

پروردگار آدم را از مشتی خاک برگرفت و از او در خود دمید

و یقینا هر که پروردگار در او بدمد عاشق می شود"

بی شک برترین هدف آفرینش عشق است

و والاترین وظیفه ی آدم عاشقی است.

او می فرماید:شما آفریده شدید تا عاشق باشید و تنها آزمونتان همین است.

و نیز عشق مجال سخن گفتن است با من" پس با من گفتگو کنید.

عشق همان معجزه ایست که خاک را به نور بدل می سازد.

عشق نام من است و نام دیگر آدم.

پس به سوی من آیید که برترین شما عاشقترین شماست.

پس بار پروردگارا:از من هر آنچه دارم و هر آنچه خواهی بگیر"

باشد که دنیای فانی و بهشت ابدی را نداشته باشم"

اما نباشد"هرگز نباشد"که در قلبم عشق نباشد"

                                                          هرگز نباشد"

امید که تا آخرین روز خدا سینه ای بی عشق مباد" آمین.

ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد

در دام مانده باشد صیاد رفته باشد

آه از دمی که تنها با داغ او چو لاله

در خون نشسته باشد چون باد رفته باشد

از آه دردناکی سازم خبر دلت را

روزی که کوه صبرم بر باد رفته باشد

آواز تیشه امشب از بیستون نیامد

گویا به خواب شیرین فرهاد رفته باشد

شادم که از رقیبان دامن کشان گذشتی

گو مشت خاک ما هم بر باد رفته باشد

       امروز با توفردا با یاد توو بعد ها با خاطرات تو زندگی را می گذرانم

ای مرا مظهر ایمان و غرور

ای نگاه تو پر از گرمی و نور

ای صدای تو مرا روح نواز

هرگز از خویش مرا دور مساز

نازنین من ؛ من به گلزار وجود

چون گلی تشنه ی باران محبت هستم

ای در گلشن من به روی تو باز

هرگز از خویش مرا دور مساز

هرگز ای ابر پر از رحمت و عشق

نوگل تشنه ی خود را مبر از خاطر پاک

سینه ی پاک و دل کوچک من

همه از مهر رخت لبریز است

با تو پاییزم برایم چو بهار

و بهارم بی تو

میرد و غمناک تر از پاییز نیست

ای اقاقیهای وحشی که بی هیچ لبخندی.....در کنار کلبه ی تاریک من پا گرفته اید......ای واژه های تلخ نتهایی.....ای عابران خسته ی سرنوشت....ای ورقهای پاره شده در غبار سهمگین.

آیا کسی مرا در خاطرات اشکهایش می شناسد؟......آیا عابران کوچه های غم فقط برای یک لحظه کنار پنجره ی رازهایم می نشینند......تا قصه ملکه ی قصر ماتم را باز گویم؟

با شمایم.....ای آدمهای شیشه ای!.....من در حسرت یک تبسم صمیمی

مانده ام.

ای کوچه های گلی رویا....آیا گامهای دیروز کودکی ام را به من باز می گردانید؟

با شماهایم ای اسطوره های قصر ماتم!!!

*فقط دریا  دلش آبی تر از من بود*

*و من از دریا دلم دریا*

*فقط این را ندانستم*

*چرا گشتم چنین تنهاتر از تنها*

*به هر آبی شدم آتش*

*به هر آتش شدم آبی*

*به هر آبی شدم ماهی*

*به هر ماهی شدم دامی*

*به هر نامحرمی ساقی*

*به هر ساقی می باقی*

*و تو این را ندانستی*

*چرا گشتم چنین عاصی*

*چرا مهتاب شد سنگ صبورم*

*چرا بستند پرهای غرورم*

*چرا آیینه ها را خاک کردند*

   مرا از رنگ شب سیراب کردند    

***یادگار تو چه شبها چه سحرها دارم***

***با تو ای راهزن دل چه سفرها کردم***

***گرچه از خود خبرم نیست خبرها دارم***

***تو مرا واله و آشفته و رسوا کردی***

***تو مرا غافل از اندیشه ی فردا کردی***

***گرچه ای عشق!شکایت زتو چندان دارم***

***که به عمری همه را نتوانم بشمارم***

***گرچه از نرگس او ساخته ای بیمارم******گرچه زآن زلف گره ها زدهای در کارم***

***باز هم گرم از این آتش جانسوز توام***

***سرخوش از آه و غم و درد شب و روز توام***

***باز اگر بوی میی هست زمیخانه ی توست***

***باز اگر آب حیاتی است زپیمانه ی توست***

***باز اگر راحت جانی بود افسانه ی توست***

***باز هم عقل کسی راست که دیوانه ی توست***

***شکوه بیجاست مرا کشتی  و جانم دادی***

***آنچه از بخت طمع داشتم آنم دادی***

***من ندیدم سخنی خوشتر از افسانه ی تو***

***عاقلان بیهوده خندند به دیوانه ی تو***

***نقد جان گرچه بود قسمت پیمانه ی تو***

***آه از آن! که نشد مست زمیخانه ی تو***

***کاش دایم دل ما از تو بلرزد ای عشق!***

***آن دلی کز تو نلرزد به چه ارزد ای عشق!***

عشقها می میرند....رنگها رنگ دگر می گیرند....

و فقط خاطره هاست....که چه شیرین و چه تلخ......دست ناخورده به جا می ماند.